سلام فرفری جانم: فرصت قلمم آن قدر نیست که از بعد از تو برای تو اینجا سخن به میان آورم اماامروز،غروب امروز بی هوا دریافتم که بعد از تو،بعد از تو ترین بعد از تو در زندگی من چیست.میخواستم این روزها برایت از کسی بنویسم که بی پروا به زندگیم قدم گذاشت،میخواستم برایت بگویم که دارد حواسم را پرت میکند،میخواستم برایت بگویم در عین ناباوری همنام توست،میخواستم بگویم در هر باری که به آرامی صدایش میکنم هزار بار یاد تو را فریادمیکشم،اما انگار همه ی شماها،شما هم نام ها به سان یکدیگر هستید.نمیدونم چرا و چرا از شیفته ی نامم بودن،از عاشق دخترهای مو کوتاه بودن،از اینکه دوست داشت مرا ببیند به آن جا رسید که من دوست تو هستم و حالا اگر فرصتی شد با هم قهوه ای میزنیم! این ها رو ول کن،به قول معروف فرمول طلایی به درک،این ها فسانه است....قصه آن جایی بود که پس از شنیدن حرف هایش من انگار نه انگار،انگار که نه انگاربا خودم خیال کرده بودم که باز دارم دچار میشوم، انگار که نه انگار چند هفته بود که با آن صدای جذاب مردانه اش به خواب رفته بودم،انگار نه انگار که در زندگی من بوده انگار که تنها غریبه ای بوده باشد که بر حسب اتف

سلام فرفری جانم: وقتی نوشتن این نامه ها را برایت شروع کردم حتم داشتم اگر تمام نامه هایم هم سراسر آیه یاس و گله گذاری و غم و اندوه و شکایت باشد نامه ی دوم بهمن من،نامه ی تولدت سراسر شادی و مملو از کلمات خوش رنگ و لعاب خواهد بود.فکر میکنم اگر کمی به خاطراتم،کمی به خاطراتمان از این روز روجوع میکردم زودتر از این ها در میافتم که چه انتظار بیهوده ای دارم...اصلا از گذشته مان که میگذشتم،با حال این روزها چه میکردم؟ با حال تهرانی که نفس ندارد چه میکردم؟ با روز تولد تو که از پس سوختن پیکر مردانی که به معنای واقعی کلمه،بر خلاف بر خلاف تو مرد بودند و عزای عمومی نام گرفته بود چه میکردم؟ جشن میگرفتم؟ کجا در تنهایی؟ آواز میخواند؟ کجا؟ در سکوت؟ به رقص در می آمدم؟ کجا؟ در اتاق کوچکم،که با از پس قدم هایت جهنمی بیش نبود؟ شعمی روشن میکردم؟ کجا؟ در شهری که همین دو روز پیش سوخته بود،دود گرفته بود؟ خوشحالی میکردم ؟ تبریک میگفتم؟ به کی ؟ به تو؟ دست و دلم به نوشتن نمیرود،نمیرود......شاید روزی این نامه را تمام کردم.